Pugna investiturarum / Municipia VS Fridericum Barbarubram

Fri, 25 Apr 2008 09:37:21 GMT

Ubi oritur pugna investiturarum?

Ista pugna oritur a cupiditate regum retinere pro se feuda. Feudi domini, contra, cupiebant feuda hereditaria esse; sic oritur certamen civile inter feudi dominos et imperatores.

a. D. DCCCLXXVII, Carolus Calvus edixit capitularem Quiercy, cum quo statutum est feuda maiora hereditaria esse.

a. D. MXXXIII imperator Corradus III edixit constitutionem de feudis, cum qua ille statuit hereditatem feudorum minorum.

Sed, cum feudi domini obtinuissent hereditatem feudorum, imperatores quaerebant circumvenire impedimentum creando feudi dominos epischopos. Sic oritur aliam pugnam inter imperatores et Romanum pontificem. Uter, enim, cupiebat superare alium in potestatem.

Imperator Otho I, saeculo X, edixit id decretum quod a nomine eius dictum est privilegium Othonis. In isto decreto statuebatur nec ullum devenire posse summum pontificem sine adprobatione imperatoris. Talis erat res cum Gregorius VII creatus est summus pontifex.

a. D. MLXXV Gregorius VII, summus pontifex edixit edictum notum ut Dictatus papae, cum quo statutum est auctoritatem potestatis divinarum superiorem esse quam auctoritatem potestatis humanarum. Sicut erat veri simile imperator, illo tempore Enricus IV, non accepit id decretum. Gregorius ei sacris interdixit, id quod erat perniciosissum imperatori; enim aliqui principes germanorum seditionem fecerunt et imperator coactus est venire Romam ut posceret veniam. Romanus pontifex, non fuit extemplo ductilis, sed ignovit Enrico post tres dies noctesque paenitentiae. Post veniam, Enricus remeavit in Germaniam ut pugnaret adversos principes seditionem facientes et reciperet potestatem. Post alium bellum inter Enricum et summum pontificem, imperator indixit concilium epischoporum germanorum qui declarassent Gregorium depositum et creassent antipapam.

a. D. MCXXII, cum pacto Worms, confecta est pugna investiturarum.

Municipia Italiae septentrionalis acquisiverunt magis magisque potestates. Exempli causa, nummos cudebant, iudices creabant, foedera inter se faciebant.

In Germania erant duae factiones, Guelfi et Ghibellini quae inter se contenderunt de imperio donec creatus est imperator Fridericus I, qui cognominatus erat “barbarubra”.

a. D. MCLIV Fridericus venit in Italiam ut restitueret auctoritatem regiam. Roncaliae concilium convocavit ut posceret a iuris peritis universitatis Bononiae si potestates municipales legitimas sint an non. Statuta sua auctoritate, imperator iussit municipia deponere privilegia iniuste sumpta; quia illa recusabant, is delevit Mediolanum. Sed Mediolanenses rursus aedificaverunt suum municipium et constituerunt societatem, dictam langobardorum.

a. D. MCLXXVI, Legnano fuit pugna cruenta inter milites municipiorum et equites imperatoris. Talis fuit victoria municipiis, ut imperator coactus esset rata habere illorum privilegia.

Lectio prima de fabula

Sat, 12 Apr 2008 11:59:43 GMT

Quid discrimen est inter poëmata, orationes et fabulas?

Ante omnia, poëmata et orationes scriptae sunt, fabula contra acta est.

Si poëmata studentur, leguntur, idem orationes; sed in studendo spectacula, exempli causa, cinematographum vel actionem in theatro, videndum est quod studetur; enim, si non vidisses, non intellegeris quod accidit. Sicut ipsum verbum ostendit: spectaculum res est spectanda nobis, id est videnda.

Addimus alia.

Quomodo poëmata orationesque discis?

Solus, domi, silentio.

Quomodo spectaculum discis?

Cum aliis hominibus. Enim, si venies in cinematographum ut videas imagines mobiles, certe occurres aliis hominibus.

Id est, spectaculum est aliquid quod experitur simul sodalibus; lectura poëmatum orationumque, aliquid solitarium.

Quale fuit primum spectaculum?

Id nescimus, sed oportet memorare repertas esse in aliquibus speluncis ab archaelogis imagines in quibus sunt homines saltantes canentesque qui secundarent venationem.

Nec solum id: probatum est omnes homines, ab America ad Australiam, cunctis temporibus fecisse spectacula et, quia in spectaculis antiquissimis homines orabant deos ut darent copiosam venationem, dicitur prima spectacula ritus esse.

Dicunt enim in antiqua Graecia spectacula orta esse a caerimoniis Dionysii. Et Athenis, ubi erant dramata famosissima omnium, in medio theatro erat ara illius divi.

Sed fabula talis qualis intellecta est ab hominibus qui nunc sumus, non est genus artis Europaeorum hominum, sed omnium.

In Sina, exempli causa, est genus fabulae dictum theatrum umbrarum.

Dicunt antiquis temporibus fuisse imperatorem amantem uxorem suam. Tam amans ut, cum illa morta fuisset, ipse imperator semper tristis fuerit.

Quadam nocte ille dormiebat in cubiculo suo et erat linteum album quod dividebat cubile a reliqua parte cubiculi. Ancilla quaedam quae adhibita erat ad ministerium imperatoris sonitus fecit et ille se somno excitavit. Dicunt illum credidisse umbram sui uxoris remeatam esse ut moraretur sibi.

Ille lacrimavit anxius postremum amatam videre et, lacrimans, intellegit non esse uxorem sed ancillam.

Somnium, non res vera fuerat.

Tamen, talis fuit consolatio imperatori ut ille iussit alium et alium spectaculum.

Certe, illum spectaculum non est tale ut fabula nostri, enim in Europa personae non sunt umbrae sed istriones, id est, homines qui simulant.

Fatti non foste a viver come bruti: latina lingua lectiones

Pugna investiturarum / Municipia VS Fridericum Barbarubram

Lectio prima de fabula